เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 921 สุ่ยฉางเทียน กลับบ้าน
-----------------------------------------
ยามนี้ กู้มิ่งยืนขึ้นท่ามกลางความมืดมิดไร้สิ้นสุด ชุดคลุมหมึกไหวระริกในฟ้าบุพกาล ราวกับกำลังพัดผ่านผิวน้ำที่กำลังลดระดับลง
ก้าวเข้าสู่ระดับมรรคโบราณปฐมกาล เพียงหนึ่งความคิดก็ล่วงรู้ถึงกรรม เพียงหนึ่งสัมผัสก็รับรู้ถึงสรรพสิ่ง
ทันใดนั้น กู้มิ่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสายหนึ่ง เขาติดตามกลิ่นอายนั้นไปจนพบแม่น้ำสายหนึ่ง
แม่น้ำสายหนึ่งที่ไร้ต้นทางและไร้จุดหมาย ไหลรี่ไม่ขาดสายทอดตัวยาวเหยียดอยู่ท่ามกลางฟ้าบุพกาลอันเป็นปฐมกาล
สายน้ำเป็นสีน้ำเงินเข้ม ลึกล้ำดั่งท้องฟ้ายามราตรี ทว่ากลับไม่เย็นเยียบ หากแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นสบายราวกับเกล็ดหิมะแรกเริ่ม
เขาเห็นระลอกคลื่นละเอียดอ่อนบนผิวน้ำ ราวกับมันกำลังหายใจอย่างเงียบเชียบ ทุกจังหวะการกระเพื่อมแฝงไว้ด้วยเสียงหัวใจเต้นที่แว่วมาจากที่ไกลแสนไกล
นั่นคือเสียงหัวใจของมันเอง แม้มันจะยังไม่รู้ว่าตนมีหัวใจ ทว่ามันกลับเต้นอยู่เพียงลำพังในฟ้าบุพกาลแห่งนี้มาโดยตลอด
แม่น้ำวิญญาณเทียนโยว คือสิ่งมีชีวิตกำเนิดก่อนฟ้าที่ถือกำเนิดขึ้นจากฟ้าบุพกาลโดยธรรมชาติ ทว่ากลับไม่ได้สังกัดอยู่ในเผ่าพันธุ์มารเทพใดๆ