เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 920 การหลุดพ้น
-----------------------------------------
เบื้องหลัง ราชันเซียนว่านหั่วยืนส่งเงาร่างชุดคลุมหมึกที่จากไปไกลอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน
เขามองเงาร่างของกู้มิ่งที่ค่อยๆ เล็กลง ราวกับกำลังส่งเรือลำน้อยที่ลอยล่องไปตามกระแสน้ำ จนกระทั่งหายลับไปในความมืดมิดอันเงียบงันของสองฝั่งฝั่ง
เขาพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบา ราวกับกำลังพูดกับตนเองว่า
"หวังว่าวันนั้นจะมาถึงโดยเร็ว หวังว่าหลังจากข้าตายไปแล้ว จะยังได้ยินเสียงแห่งชัยชนะ"
หลังจากล่วงรู้ความจริง เขาไม่ได้จมดิ่งสู่ความเงียบงันเช่นซูหมิง ราวกับค้นพบว่านาข้าวของตนไม่ได้ถูกความหนาวเหน็บคร่าชีวิตไปในฤดูหนาว
เพียงแค่พักผ่อนเพื่อรอคอยฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมาถึงอีกครั้ง
เขาเห็นความหวังแล้ว และจะเดินบนเส้นทางนี้ต่อไปอย่างมั่นคงจนกว่าชีวิตจะดับสูญ
เงาร่างของกู้มิ่งค่อยๆ เลือนหายไปที่ปลายสุดของทะเลดวงดาว เปลวเพลิงอัคคีในจักรวาลว่านหั่วยังคงลุกโชนอยู่อย่างเงียบเชียบ ราวกับไม่เคยถูกรบกวนมาก่อน