เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 922 ความแปรเปลี่ยนแห่งไท่ชู
-----------------------------------------
ยามพวกเขาก้าวพ้นเขตแดนไร้ลักษณ์ สิ่งที่ปะทะเข้ามาหาใช่กลิ่นอายของพฤกษาและสายลมดังที่เคยจดจำ
หากแต่เป็นกลิ่นอายควันไฟที่อบอวลไปด้วยไอสงคราม ราวกับเศษถ่านที่ถูกฝังไว้ใต้เถ้าธุลีมาเนิ่นนานถูกขุดคุ้ยขึ้นมาใหม่ กลิ่นไหม้ฉุนกึกผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือดที่จางหายและหวนกลับมาเป็นระยะ
กู้มิ่งปรากฏกายขึ้นก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่รุนแรงยิ่ง
ชั้นเมฆบนนภากาศมีลวดลายราวกับถูกแผดเผาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประหนึ่งกำแพงเก่าที่ถูกรมด้วยควันจนดำมืด
ในอากาศยังหลงเหลือความผันผวนของกฎเกณฑ์ รอยแยกที่ยังไม่จางหายไปสนิทกำลังค่อยๆ ปิดตัวลง ราวกับบาดแผลที่เพิ่งถูกเย็บ แม้ผิวภายนอกจะสมานกันแล้ว ทว่าเบื้องล่างยังคงทิ้งไอความร้อนที่ยังไม่มอดดับเอาไว้
เขาหลับตาลง จิตตระหนักรู้แผ่ขยายออกไปดุจตาข่ายที่ถูกคลี่กาง กวาดผ่านขอบเขตของปฐมภพโบราณไปอย่างเงียบเชียบ
เขาได้ยินเสียงแห่งการเผาผลาญที่ดังมาจากแดนไกล
เสียงครืนครางยามเมืองถล่ม เสียงอาวุธปะทะกันดังกังวาน รวมถึงเสียงของเหล่าชีวิตที่ถูกเผาผลาญจนมอดไหม้ในสมรภูมิ แม้แต่เถ้าถ่านก็ถูกสายลมพัดพาจนกระจัดกระจาย