เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 918 ข้าช่วยไม่ได้
-----------------------------------------
นั่นคือตัวตนที่อยู่เหนือเซียนแท้ เป็นระดับที่ต่อให้ทุ่มเททั้งชีวิตก็ไม่มีวันเอื้อมถึง เปรียบเสมือนต้นหญ้าที่แหงนมองภูเขาซึ่งไม่มีวันปีนป่ายขึ้นไปได้
ฮัวถงก้มมองสรรพชีวิตที่กำลังสั่นสะท้านอยู่เบื้องล่าง ราวกับกำลังพินิจพิจารณาลูกสัตว์ที่เพิ่งหัดเดิน
สายตาของเขาจับจ้องไปยังซูหมิง แฝงไปด้วยความรู้สึกกึ่งยิ้มกึ่งเย้ยหยัน ประหนึ่งกำลังชมการแสดงที่รู้จุดจบอยู่แล้ว
“จุ๊ จุ๊ จุ๊ น่าสนใจนัก”
เสียงของฮัวถงไม่ได้ดังนัก ทว่ากลับชัดเจนจนแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทของทุกคน ราวกับน้ำแข็งที่ค่อยๆ ไหลผ่านแผ่นหลัง
“เจ้ามดปลวกน้อย เจ้ามีพรสวรรค์ไม่เลว มีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวดีนัก เข้ามาสิ ให้ข้าดูหน่อยว่าในเมื่อเจ้าสังหารเซียนแท้เผ่าข้าได้ แล้วเจ้าจะสังหารเซียนแท้นับล้านได้หรือไม่? สังหารราชันเซียนได้หรือไม่? หรือแม้แต่สังหารข้าได้หรือไม่?”
เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ใช่ทั้งการเยาะเย้ยหรือความเย็นชา แต่เป็นความมั่นใจที่ผ่านการยืนยันในใจมานับครั้งไม่ถ้วน
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าจะยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ตอบโต้แม้แต่น้อย หากเจ้าทำข้าบาดเจ็บได้แม้เพียงเศษเสี้ยว ข้าจะปล่อยมหาทวีปฮั่วหงไป”