เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 917 ที่ราบหมื่นเทพมารสามพัน
-----------------------------------------
เงาร่างนั้นดูดุดันและทรงอำนาจ แม้จะดับสูญไปนานแล้ว แต่ยังคงแผ่แรงกดดันที่ทำให้ผู้คนต้องสั่นสะท้าน
เค้าโครงของมันเหมือนกับอสูรโบราณราวกับแกะ ทั้งรูปร่าง ทั้งกลิ่นอาย ราวกับเป็นก้อนฟ้าบุพกาลที่หยุดนิ่ง
เอ้อร์ฮาก้าวเข้าไปใกล้ ในดวงตาสีเลือดปรากฏอารมณ์ความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน คล้ายความโศกเศร้า คล้ายความสับสน ราวกับกำลังจ้องมองผืนน้ำที่สะท้อนอดีตของตนเอง ทว่ากลับแยกไม่ออกว่านั่นคือตัวมันเอง หรือเป็นเพียงเงาของตัวตนอื่น
มันยื่นกรงเล็บออกไปสัมผัสเงาร่างนั้นเบาๆ ท่าทางแผ่วเบาราวกับกลัวว่าจะรบกวนเงาร่างนั้น
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสถูกเงาร่างนั้น ร่างดังกล่าวก็แตกสลายกลายเป็นแสงเงาหมื่นพัน ราวกับฝุ่นผงที่ถูกลมพัดกระจาย หรือใบไม้ร่วงที่ถูกกระแสน้ำพัดพาไป ก่อนจะลอยละล่องหลอมรวมเข้าสู่ร่างของเอ้อร์ฮา
ร่างกายของเอ้อร์ฮาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง สิ่งบางอย่างภายในตัวมันกำลังแตกออก
นั่นคือพันธนาการ คือผนึกของหมื่นเผ่าและชั้นสุดท้ายที่ฟ้าดินกักขังไว้ เป็นกรงขังที่กักตัวมันมาเนิ่นนาน ในวินาทีนั้นมันได้แตกสลายลงโดยสิ้นเชิง
กลิ่นอายของเอ้อร์ฮาพุ่งทะยานขึ้นฉับพลัน ราวกับเขื่อนที่พังทลาย ทะลักทลายไปทั่วทุกทิศทาง