เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 916 ตำหนักโบราณนำทาง... เจดีย์กักขังบรรพกาล
-----------------------------------------
แสงสว่างสาดส่องอยู่เนิ่นนาน
เมื่อแสงนั้นค่อยๆ เลือนหาย โลงศพเบื้องหน้าก็มิใช่โลงหมื่นวิญญาณอีกต่อไป
มันดูหนาหนักและเก่าแก่ยิ่งขึ้น บนผิวโลงปรากฏลวดลายละเอียดอ่อนนับไม่ถ้วน แผ่ขยายไปจนถึงทุกตารางนิ้วดุจเส้นใบไม้
ในลวดลายเหล่านั้น มีทั้งโทเท็มของหมื่นเผ่า ทิศทางของขุนเขา สายธารของดวงดาว รวมถึงตราประทับจากดินแดนอันไกลโพ้นที่กู้มิ่งไม่เคยพบเห็นมาก่อน
โลงศพมิได้แบกรับเพียงโชคชะตาอีกต่อไป แต่เริ่มแบกรับสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า นั่นคือศรัทธาแห่งสรรพชีวิต
กู้มิ่งยื่นมือออกไปสัมผัสผิวโลงเบาๆ
ในชั่วพริบตานั้น เขาราวกับได้ยินเสียงนับไม่ถ้วนแว่วออกมาจากในโลง ดุจเสียงลมจากแดนไกลที่พัดผ่านทุ่งหญ้า
ทั้งเสียงพืชพรรณเติบโต เสียงธารน้ำไหลริน เสียงหินผาสึกกร่อน รวมถึงเสียงลมหายใจและจังหวะหัวใจของสรรพชีวิตที่ถักทอเข้าด้วยกัน ก่อเกิดเป็นบทเพลงยาวที่ไม่เคยมีผู้ใดจารึกไว้