เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 915 หลอมโลง
-----------------------------------------
"ได้ยินมาว่าซุปเต่าดำบำรุงร่างกายได้ดีนัก..."
สีหน้ากู้มิ่งเปลี่ยนไปฉับพลัน รีบยกมือปิดปากเอ้อร์ฮาไว้ ก่อนจะฝืนยิ้มแห้งๆ ให้ปฐมบรรพชนเสวียนอู่ "มันยังไม่ตื่นดี คงละเมอเพ้อพกไปเรื่อย สหายเต๋าอย่าได้ถือสาเลย"
รอยยิ้มของปฐมบรรพชนเสวียนอู่แข็งค้างไปชั่วขณะ สีหน้าดูซับซ้อนพิกล เขามองเอ้อร์ฮาด้วยสายตาเย็นเยียบ "สหายเต๋าอสูรโบราณ ปีนั้นตอนที่พวกเจ้าถูกล้อมสังหาร เผ่าเต่าดำของข้ามิได้ลงมือจริงจัง เพียงแค่ทำเป็นเอาตัวรอดไปทีเท่านั้น ท่านทำเช่นนี้เห็นจะเหมาะสมแล้วหรือ"
เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น "อีกอย่าง เผ่าเต่าดำของข้ากับเต่าธรรมดานั้นต่างกันราวฟ้ากับดิน"
เอ้อร์ฮาเบิกตากว้างหมายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกกู้มิ่งเขกหัวเข้าให้หนึ่งทีจนต้องหุบปากฉับในทันที
ปฐมบรรพชนเสวียนอู่เห็นดังนั้นก็ผ่อนลมหายใจออกมา กลับมามีท่าทีร่าเริงดังเดิม เขาผายมือเชิญกู้มิ่งเดินผ่านทางเดินหินใต้ผืนน้ำ เข้าสู่โถงตำหนักที่ก่อสร้างขึ้นจากปะการังและเปลือกหอย
ภายในโถงตำหนักตกแต่งไว้อย่างเรียบง่าย ทว่าทุกตารางนิ้วกลับอบอวลไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา บนเสาปะการังเหล่านั้นสลักลวดลายโบราณของเผ่าเต่าดำไว้จนเต็ม
ปฐมบรรพชนเสวียนอู่โบกมือไล่ผู้คนออกไป จนเหลือเพียงเขากับกู้มิ่งและเอ้อร์ฮาอยู่ภายในโถง