เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 914 สนทนามรรคเทพเซียน
-----------------------------------------
ปฐมบรรพชนเทียนหูทอดถอนใจอย่างจนปัญญา มุมปากปรากฏรอยยิ้มเจือความขมขื่นเล็กน้อย
"กระแสแห่งยุคสมัยย่อมเป็นไปเช่นนี้ เผ่าจิ้งจอกสวรรค์แม้พอมีกำลังปกป้องตนเองอยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าฝืนกระแสหลัก ทำได้เพียงรักษาตัวให้รอดพ้นจากภัยพิบัติเท่านั้น"
น้ำเสียงของนางราบเรียบ ราวกับคุ้นชินกับสถานการณ์เช่นนี้มานานแล้ว
"หากเผ่ามนุษย์ผงาดขึ้นมาแล้วหมื่นเผ่าสามารถอยู่ร่วมกันได้ เผ่าจิ้งจอกสวรรค์ย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง ทว่าน่าเสียดายที่ระหว่างเผ่ามนุษย์กับหมื่นเผ่านั้น การจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติหาใช่เรื่องง่าย"
นางหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "เผ่ามนุษย์มีทางเลือกเพียงสองทาง ไม่ตกเป็นอาหารโลหิตของหมื่นเผ่าจนไร้ซึ่งภัยคุกคาม ก็ต้องก้าวขึ้นเป็นเจ้าเหนือหัวของหมื่นเผ่า เพื่อกดขี่เผ่าพันธุ์ที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานดั่งหมาป่าเหล่านั้น เส้นทางสายกลางนั้นแคบเกินไป แคบเสียจนเดินต่อไปได้ไม่นาน"
กู้มิ่งมองนางด้วยความประหลาดใจ "ใต้เท้าช่างมองการณ์ได้ทะลุปรุโปร่งนัก"
"หากมองไม่ทะลุ หากมองไม่เห็นกระแสแห่งยุคสมัย เผ่าจิ้งจอกสวรรค์คงถูกกวาดล้างไปนานแล้ว"
น้ำเสียงของปฐมบรรพชนเทียนหูแผ่วเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยน้ำหนักที่มิต้องเอ่ยย้ำ