เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 913 เยี่ยมเยียนหมื่นเผ่า
-----------------------------------------
"เขา... มิใช่คนชั่วช้าสามานย์ ตรงกันข้าม เขานับว่ายิ่งใหญ่ยิ่งนัก แบกรับโชคชะตาของสรรพชีวิตไว้บนบ่าเช่นเดียวกับเจ้า ทั้งยังแบกรับคำด่าทอมากมายโดยไม่ใส่ใจ เขาคู่ควรแก่การที่ข้าจะเรียกขานว่าสหายเต๋า"
ปฐมบรรพชนเทียนมิ่งชะงักงัน แววตาที่หม่นแสงเต็มไปด้วยความฉงน
เขาไม่คิดว่ากู้มิ่งจะหลอกลวงตน แต่เขาก็ไม่เข้าใจ
หากเผ่าเทียนมิ่งมีคนผู้ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ เหตุใดเผ่าเทียนมิ่งจึงยังต้องล่มสลาย?
กู้มิ่งถอนหายใจ "ทว่าเขาก็เหมือนเจ้า คือคนสุดโต่ง ดื้อรั้น ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา เขายึดมั่นในวิถีของตน ในศรัทธาของตน เพื่อที่จะตัดขาดตัวแปร... เขาจึงทำลายเผ่าเทียนมิ่งเสีย"
ปฐมบรรพชนเทียนมิ่งมองไปยังไหสุราในมือของกู้มิ่งที่เอียงลงเล็กน้อย หยดสุราไม่กี่หยดร่วงหล่นลงบนพื้นสีเทาซึมหายเข้าไปในรอยแยกของหินปฐม
ครู่ต่อมา เขาก็แหงนหน้าหัวเราะร่า
เสียงหัวเราะนั้นแฝงไว้ด้วยความโศกศัลย์ ความปล่อยวาง และความอ้างว้างที่มองทะลุถึงโชคชะตา