เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 912 ความร่วงโรยแห่งเทียนมิ่ง
-----------------------------------------
ภายในดินแดนบรรพชน พื้นที่โดยรอบล้วนเป็นสีเทาขาว
หินโชคชะตาดั้งเดิมนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายอยู่ทั่วสุญตาและผืนดิน ประหนึ่งดวงดาวที่ร่วงหล่น บ้างใหญ่โตดุจขุนเขา บ้างเล็กจ้อยดุจเม็ดทราย
หินเหล่านั้นเชื่อมโยงกันด้วยรอยทางแห่งมหามรรคที่มองไม่เห็น ก่อตัวเป็นมหาค่ายกลโชคชะตาตามธรรมชาติ หมุนเวียนกลิ่นอายมรรคอันลึกล้ำจนน่าสะพรึง
กลิ่นอายมรรคเหล่านั้นไหลเวียนเอื่อยเฉื่อยประหนึ่งกระแสน้ำที่ไร้รูป แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งกาลนานที่มิเคยแปรเปลี่ยน
กู้มิ่งเงยหน้ามองไป เบื้องหน้ากว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าตำหนักราชันมนุษย์ หินที่ลอยเคว้งคว้างเหล่านั้นดูราวกับทะเลดวงดาวที่หยุดนิ่ง ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ จนสุดลูกหูลูกตา
"เจ้าอาศัยค่ายกลโชคชะตาสามชั้นอันเป็นธรรมชาติของที่นี่ ต่อให้เป็นจางจืออีก็มิใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า เหตุใดจึงต้องยอมให้เขาหยามเผ่าเทียนมิ่งครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งยังปล่อยให้เขาจากไปได้โดยไร้รอยขีดข่วน?"
เสียงของกู้มิ่งดังก้องไปทั่วดินแดนบรรพชนอันเงียบสงัด แฝงไว้ด้วยความสงสัยใคร่รู้
ปฐมบรรพชนเทียนมิ่งเดินไปยังหินก้อนมหึมากลางทุ่งกว้าง แล้วนั่งลงอย่างช้าๆ