เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 905 พบหน้าเอ้อร์ฮาอีกครั้ง
-----------------------------------------
ไกลออกไป หุบเหวขนาดมหึมาที่ทอดตัวยาวคั่นกลางระหว่างฟ้าดินปรากฏขึ้น ราวกับรอยแผลที่ถูกกระบี่เล่มยักษ์ที่มองไม่เห็นฟาดฟันลงมา เผยให้เห็นความน่าสะพรึงกลัวท่ามกลางความมืดมิด
ผนังหินทั้งสองฝั่งของหุบเหวหาใช่หินผาไม่ หากแต่เกิดจากการทับถมของซากกระดูกยอดสัตว์ร้ายแห่งฟ้าบุพกาลนับไม่ถ้วน
กระดูกเหล่านั้นมีขนาดเล็กใหญ่ต่างกัน รูปทรงหลากหลาย บ้างมหึมาดุจดวงดาว บ้างเรียวเล็กดุจงู บ้างขรุขระดุจไม้แห้ง
พวกมันถูกพละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวบีบอัด ทับถม และหลอมรวมจนกลายเป็นกำแพงยักษ์สองฝั่งที่สูงเสียดฟ้า ทอดตัวยาวออกไปสู่เบื้องไกลจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
บนกำแพงกระดูกขาวนั้น กลิ่นอายอาฆาตเข้มข้นแผ่ซ่าน มันคือความแค้นและความไม่ยินยอมก่อนตายของยอดสัตว์ร้ายแห่งฟ้าบุพกาลจำนวนมหาศาลที่รวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนเมฆทมิฬ ปกคลุมอยู่เหนือหุบเหว
ยามใดที่เปลวไฟสีน้ำเงินหม่นวูบไหวขึ้นตามรอยแยกของกระดูก ราวกับดวงตาของดวงจิตไร้ร่างที่กำลังจ้องมองผู้บุกรุกอย่างเย็นชา
ณ ก้นหุบเหว มีสายธารโลหิตไหลเชี่ยวรุนแรง
สายน้ำที่เกิดจากการรวมตัวของเลือดสัตว์ร้ายแห่งฟ้าบุพกาลนั้นมีสีแดงคล้ำ หนืดข้นราวกับยางไม้ และส่งกลิ่นอายคาวหวานที่ชวนให้อาเจียน