เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 904 การชำระจิต
-----------------------------------------
จางจืออีผู้นั้นยังคงเงียบขรึมและรักษาระยะห่างไว้อย่างเหนียวแน่น
ยามเดินทางเขามักเดินนำหน้า ไม่ยอมร่วมทางไปกับคนทั้งสอง อีกทั้งยังแยกตัวไปหาอาหารและรับประทานเพียงลำพัง
แม้แต่ยามพักผ่อนก็ยังแยกตัวออกไป ไม่ยอมพักร่วมกับคนทั้งสอง
เขาเปรียบเสมือนสัตว์ป่าที่ได้รับบาดเจ็บ ขดตัวอยู่ในมุมมืดคอยเลียแผลของตนเอง ไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้
ซั่วอู๋จิ้นมองดูแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจด้วยความจนปัญญา
เขาเข้าใจจางจืออีดี ความโดดเดี่ยวตลอดหนึ่งล้านปี การหลบหนีตลอดหนึ่งล้านปี และความสิ้นหวังตลอดหนึ่งล้านปีนั้น ไม่ใช่เรื่องที่จะลบเลือนได้ภายในไม่กี่วัน สิ่งที่จางจืออีต้องการคือเวลา
กู้มิ่งไม่ได้เร่งเร้าและไม่ได้พยายามเข้าใกล้จนเกินงาม
เขาเพียงปรากฏตัวในยามที่จางจืออีต้องการ ยามถูกยอดสัตว์ร้ายแห่งฟ้าบุพกาลไล่ล่า กู้มิ่งก็เป็นผู้ที่ยืนหยัดขวางหน้าไว้