เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 896 ศักดิ์ศรีคืออะไร
-----------------------------------------
เจียงเหรินหวังลุกขึ้นยืน มือไพล่หลัง
สายตาทอดผ่านประตูโถงใหญ่ มองไปยังทิศทางของพฤกษาสวรรค์อมตะที่อยู่ไกลออกไป
"สิ่งที่พวกเจ้ากล่าวมา ข้าล้วนเข้าใจดี นี่คือกับดัก ไปครานี้เก้าตายหนึ่งรอด แต่หากข้าไม่ไป หมื่นเผ่าก็จะมีข้ออ้างในการกวาดล้างเผ่ามนุษย์อย่างชอบธรรม ถึงเวลานั้นเลือดคงนองเป็นสายธาร ศพเกลื่อนทุ่ง เผ่ามนุษย์เราคงไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปากอีก ข้าไม่อาจเห็นแก่ชีวิตตนจนทำให้ทั้งเผ่าต้องพินาศไปพร้อมกับข้าได้"
เขาหันกลับมามองทุกคนที่คุกเข่าอยู่ มุมปากปรากฏรอยยิ้มจางๆ
"ตัวข้าเจียงเหรินหวังได้อาจารย์อบรมสั่งสอน หากไม่มีอาจารย์ก็คงไม่มีข้าในวันนี้ อาจารย์สอนให้ข้ารู้จักการบำเพ็ญ สอนให้รู้จักการเป็นคน และสอนให้รู้ว่า...คนเราต้องมีกระดูกสันหลัง ในเมื่อหมื่นเผ่าต้องการกวาดล้างเผ่ามนุษย์ ข้าก็จะให้พวกมันได้เห็นว่าเผ่ามนุษย์ไม่ใช่คนขี้ขลาด"
"ท่านผู้นำเผ่า..."
เหล่าผู้อาวุโสต่างหลั่งน้ำตา
เจียงเหรินหวังยกมือขึ้นห้ามปราม