เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 883 ร่างร่างไร้ชื่อ
-----------------------------------------
นครเซียนอันตระการตาเบื้องหลังกลายเป็นเพียงจุดแสงริบหรี่ที่ปลายสุดของทะเลดวงดาว เบื้องหน้าคือทิศทางของวังสวรรค์ เป็นเส้นทางกลับและเป็นสิ่งที่ไม่รู้แน่ชัด
จางจืออีเดินอยู่ตรงกลาง สองมือประสานรองศีรษะไว้พลางนับดวงดาวตลอดทางอย่างเบื่อหน่าย
เขานับไปได้สามหมื่นกว่าดวงแล้ว แต่ทะเลดวงดาวนั้นกว้างใหญ่ไพศาล นับอย่างไรก็ไม่มีวันจบสิ้น
จางจืออีหาวหวอดก่อนพึมพำ "ออกเดินทางครานี้ทั้งสู้ทั้งหนี ทั้งฟังเรื่องเล่าทั้งต้องมาเป็นองครักษ์ นักพรตเซียนแท้อย่างข้าใช้ชีวิตเหนื่อยยิ่งกว่าราชันเซียนเสียอีก"
พู่หลิงจื่อประสานมือสวดมนต์เบาๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วเอ่ยเรียบๆ "โยม หากท่านไม่เที่ยวขุดสุสานบรรพชนคนอื่น ไม่เที่ยวแบกโลงศพใครต่อใคร ชีวิตอาจจะสบายกว่านี้"
จางจืออีตอบอย่างมั่นใจว่าตนถูก "นั่นก็แค่ทำไปตามจังหวะ! ข้ากำลังผดุงความยุติธรรม สะสางตระกูลใหญ่ที่ไร้คุณธรรมเหล่านั้นต่างหาก ลองคิดดูสิ ในสุสานบรรพชนพวกเขามีของดีตั้งมากมาย วางทิ้งไว้ก็มีแต่จะจับฝุ่น ข้าช่วยนำออกมาหมุนเวียนเสียหน่อย นี่เรียกว่าเป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจ"
มุมปากพู่หลิงจื่อกระตุก เขาตัดสินใจไม่ต่อความยาวสาวความยืด
เขาพบว่าทุกครั้งที่เถียงกับจางจืออี ตนเองมักเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เสมอ อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้ไร้ยางอายและรักหน้าตาเท่าอีกฝ่าย