เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 882 อดีตของสุ่ยฉางเทียน
-----------------------------------------
ราชันเซียนห่าวหร่านวางถ้วยชาลง ทอดสายตามองผ่านประตูตำหนักออกไปยังขอบฟ้าไกลสุดสายตา ราวกับจะทะลวงผ่านมิติกาลเวลาไปเห็นความโกลาหลแห่งฟ้าบุพกาลในยุคไท่ชู
สุ้มเสียงของราชันเซียนห่าวหร่านทุ้มต่ำและห่างไกล ราวกับเสียงสะท้อนที่ส่งผ่านมาเนิ่นนานจากกาลเวลาอันยาวนานไร้สิ้นสุด
"สุ่ยฉางเทียน เดิมทีเป็นเพียงสายธารแห่งปราณแต่กำเนิดสายหนึ่งในฟ้าบุพกาล"
เอ่ยปากอย่างช้าๆ น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความซับซ้อนที่ยากจะบรรยาย
"สายธารนั้นมีนามว่าแม่น้ำวิญญาณเทียนโยว มันเก่าแก่ยิ่งกว่ายุคไท่ชูเสียอีก ถือเป็นหนึ่งในสรรพสิ่งแต่กำเนิดชุดแรกที่ถือกำเนิดขึ้นในฟ้าบุพกาล"
"ผืนน้ำมีสีครามเข้ม ลึกล้ำดุจห้วงอเวจี ไหลวนอยู่ในส่วนลึกของฟ้าบุพกาลมานานนับพันล้านปีโดยไม่มีผู้ใดสนใจ"
กู้มิ่งนั่งฟังอย่างเงียบเชียบ ถ้วยชาในมือถูกวางลงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้
จางจืออีเองก็สงบลงอย่างหาได้ยาก ส่วนพู่หลิงจื่อก้มหน้าหมุนลูกประคำ ทว่าความเร็วในการหมุนกลับช้ากว่าปกติมาก เห็นได้ชัดว่าจิตใจของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับการนับลูกประคำเลย