เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 884 ความยึดติดของปฐมบรรพชนชิงเฉิง
-----------------------------------------
กู้มิ่งไม่ได้รีบร้อน เขานั่งอยู่อย่างเงียบเชียบ ฟังเสียงลมพัดผ่านทะเลไผ่ ยามมีใบไผ่ร่วงหล่นลงมาก็หมุนวนอยู่บนไหล่ของเขา
บรรยากาศระหว่างคนทั้งสอง จากที่เคยตึงเครียดจนแทบจะปะทะกัน ก็แปรเปลี่ยนเป็นความชะงักงัน ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายลง จนบัดนี้กลับแฝงไว้ด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งที่ยากจะอธิบาย
ปฐมบรรพชนชิงเฉิงวางถ้วยชาลงพลางถอนหายใจอย่างจนใจ
“สภาวะจิตของเจ้าในยามนี้ มิใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเทียบเคียงได้เลย”
เขาพยักหน้าเบาๆ
“ช่างเถิด ช่างเถิด ข้ายอมแพ้แล้ว”
มุมปากของกู้มิ่งยกขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้เอ่ยตอบสิ่งใด
ปฐมบรรพชนชิงเฉิงเงยหน้าขึ้น จ้องมองกู้มิ่งตรงๆ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและชัดเจนทุกถ้อยคำ “ข้าขอถามเจ้าเพียงประโยคเดียว วันนี้เจ้าปรารถนาจะสนทนากับข้าในสถานะใด ในฐานะราชาแห่งมวลมนุษย์ หรือในฐานะมหาปรมาจารย์ศิษย์พี่แห่งสำนักชิงเฉิง”