เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 880 อดีตครั้งเก่าก่อน
-----------------------------------------
ทันทีที่ราชันเซียนห่าวหร่านลืมตาขึ้น ดวงตาที่มัวหมองมาตลอดกาลเวลาอันยาวนานไร้สิ้นสุดก็กลับมาใสกระจ่างอีกครั้ง
ประหนึ่งน้ำในห้วงลึกที่ผ่านการตกตะกอนมานับกาลนาน เบื้องบนดูสงบนิ่ง ทว่าเบื้องล่างกลับมีกระแสธารเชี่ยวกรากไหลวน
ดินแดนเซียนห่าวหร่านที่ถูกกลิ่นอายของภูตผีพิสดารแต่กำเนิดปกคลุมมานานนับไม่ถ้วน บัดนี้ได้พบกับแสงสว่างแห่งความหวังเสียที
ปราณเที่ยงธรรมฮ่าวหรานหลั่งไหลออกจากร่างของราชันเซียนราวกับกระแสน้ำ พัดพาไปทั่วทั้งทั่วสวรรค์หมื่นโลก
ปราณธรรมะอันบริสุทธิ์ยิ่ง ใหญ่หลวงยิ่ง และไม่อาจต้านทานได้นั้น ได้ฉีกกระชากความมืดมิดที่ปกคลุมดินแดนเซียนมาตลอดกาลเวลาอันยาวนานไร้สิ้นสุดให้ขาดสะบั้นลงในชั่วพริบตา ดุจคมกระบี่ที่เบิกฟ้า
เหนือเก้าสวรรค์ ม่านหมอกสีเทาถูกปราณกระบี่ฉีกกระชากจนแตกกระจาย แสงตะวันสาดส่องลงมาดั่งสายน้ำตก ส่องสว่างไปทั่วทุกดวงดาวและทุกตารางนิ้วของสุญตา
สิ่งปลูกสร้าง โทเท็ม และค่ายกลที่ถูกแปดเปื้อน ต่างถูกปราณเที่ยงธรรมฮ่าวหรานชำระล้างจนมลทินมลายสิ้น กลับคืนสู่ความสว่างไสวอีกครั้ง
ต้นไผ่วิญญาณกระบี่ปฐมกาลต้นหนึ่งงอกเงยขึ้นจากเบื้องหลังราชันเซียนห่าวหร่าน หยั่งรากลึกลงในสุญตา ข้อไผ่ชัดเจน ใบไผ่คมกริบดุจกระบี่