เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 879 ห่าวหร่านหวนคืน
-----------------------------------------
กู้มิ่งว่างจนเบื่อหน่าย จึงนั่งขัดสมาธิอยู่ในตำหนัก เตรียมจะสุ่มการ์ดดูว่าจะมีอะไรน่าประหลาดใจบ้าง
【ถูกฮุ่ยเฟิงสังหาร สังเวยราชันเทพฮุ่ยหยวนแห่งเผ่าพินาศบรรพชน เพื่อคืนชีพให้เจ้าภาพ】
กู้มิ่งมองดูการ์ดระดับแต่กำเนิดที่แฝงพลังแห่งความพินาศตรงหน้าด้วยความนิ่งเงียบ
การ์ดมีจำนวนมากมายมหาศาล ราวกับว่าทั่วทั้งจักรวาลล้วนเต็มไปด้วยการ์ดที่เรียงรายกันอยู่อย่างหนาแน่น
กู้มิ่งอดไม่ได้ที่จะอุทานในใจ “สมกับเป็นตัวตนระดับราชันเทพแห่งเผ่าพินาศจริงๆ ร่ำรวยเกินไปแล้ว”
สำหรับตัวตนในระดับนี้ วิชาลับใดๆ ล้วนเป็นเพียงความคิดชั่ววูบ ไม่จำเป็นต้องสร้างสรรค์ เพียงสะบัดมือโจมตีก็กลายเป็นวิชาสูงสุด
สิ่งของใดๆ ของราชันเทพแห่งเผ่าพินาศ แม้จะเป็นเพียงเส้นขนเส้นเดียว สำหรับระดับราชันเซียนแล้ว ก็นับเป็นสมบัติชั้นยอดที่อาจท้าทายสวรรค์เปลี่ยนชะตาได้
กู้มิ่งรู้สึกเสียดายจริงๆ เหตุใดในอดีตจักรพรรดิมนุษย์จึงไม่ตั้งค่านิ้วทองคำนี้ให้ใจป้ำกว่านี้สักหน่อย