เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 878 เทพราชาแห่งความพินาศดับสูญ
-----------------------------------------
ในเวลาเดียวกัน ณ ส่วนลึกของตำหนักเซียนห่าวหร่าน กฎเกณฑ์แห่งความพินาศพลุ่งพล่านดั่งกระแสน้ำ
เฉียงหวง... ยามนี้อาจต้องเรียกขานด้วยชื่อจริงของเขาว่า ฮุ่ยเฟิง
เขานั่งอยู่บนหัวหน้าตำแหน่งสูงสุด มองลงมาอย่างผู้อยู่เหนือกว่ากู้มิ่ง
มุมปากปรากฏรอยยิ้มหยอกเย้า แฝงไว้ด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างเต็มเปี่ยม ทั้งยังเต็มไปด้วยความสำราญใจที่ได้หยอกล้อเหยื่อ
เขาชื่นชอบความรู้สึกเช่นนี้ยิ่งนัก การได้ควบคุมโชคชะตาของสรรพชีวิต เฝ้ามองจักรพรรดิมดปลวกดิ้นรนในความสิ้นหวัง แล้วบีบขยี้ให้แหลกเป็นผุยผงในคราเดียว
“ตัวแปรแห่งวังสวรรค์งั้นรึ? หึหึ”
ฮุ่ยเฟิงส่ายหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน “ต่อหน้าพลังอำนาจที่แท้จริง เจ้าก็เป็นเพียงจักรพรรดิมดปลวกเท่านั้น จบสิ้นเสียที สหายของเจ้าจะต้องตาย ราชันเซียนห่าวหร่านจะต้องตาย ทุกสรรพสิ่งล้วนจะกลับคืนสู่สุญตา รอคอยวันที่เผ่าพันธุ์ของข้าหวนคืน ฟ้าประทานจักพ่ายแพ้ เผ่าพินาศแต่กำเนิดจักทำลายพันธนาการ หวนคืนสู่ยุคสมัยแห่งแต่กำเนิด ทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ครรลองที่ควรเป็น”
กู้มิ่งมิได้เอ่ยสิ่งใด เขาเพียงยืนกอดอก สายตาเรียบเฉยจ้องมองฮุ่ยเฟิง ราวกับกำลังมองตัวตลกไร้ค่า