เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 869 นครเซียนฮ่าวหร่าน
-----------------------------------------
ภายในสวนของตำหนักรับรอง กลิ่นหอมจางๆ ของต้นเหมยแก่เริ่มจางหายไปกับสายลมยามเช้า
จางจืออีเอนกายพิงเสาระเบียง คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย เปลือกตาสั่นไหว ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นในที่สุด
เขาขยิบตา แววตาดูเลื่อนลอยอยู่ครู่หนึ่ง
ครู่ต่อมา จางจืออีลุกขึ้นนั่งพลางคลำที่ท้ายทอย ความเจ็บปวดยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ
ความทรงจำหลั่งไหลกลับมาดั่งสายน้ำ เขาถูกพู่หลิงจื่อฝ่ามือเดียวสลบเหมือด โดยมีกู้มิ่งยืนยิ้มไม่พูดจาอยู่ข้างๆ เจ้าพระรูปนั้นมือหนักชะมัด
"พู่—หลิง—จื่อ!"
จางจืออีเค้นเขี้ยวเคี้ยวฟัน กวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับหมาป่าที่อดอาหารมาสามวัน
พู่หลิงจื่อที่กำลังนั่งขัดสมาธิสวดมนต์อยู่ไม่ไกลนักถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจจนเกือบกระเด้งออกจากเบาะรองนั่ง