เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 868 พบหน้าจางจืออีแห่งยุคไท่ชูอีกครั้ง
-----------------------------------------
ดวงตาคู่นั้นมิใช่นักพรตน้อยผู้ไม่เอาไหนอีกต่อไป แต่กลับล้ำลึกดุจห้วงเหว เป็นดวงตาที่ฉายแววเร้นลับและมีนิมิตแห่งโชคชะตาไหลเวียนอยู่ภายใน
ร่างของเขาลอยสูงจากพื้นสามฉื่อ เท้าไม่แตะฝุ่น แรงกดดันไร้รูปที่แผ่ออกมาทั่วร่างราวกับฟ้าถล่ม ครอบคลุมไปทั่วทั้งตำหนัก
พู่หลิงจื่อฝืนปั้นยิ้มประจบประแจง กำลังจะเอ่ยปากพูดจาดีๆ สักสองสามคำ ทว่าจางจืออีกลับตวัดสายตามองมา
"ตูม!"
พลังไร้รูปสายหนึ่งประหนึ่งฝ่ามือยักษ์ ฟาดลงบนร่างของพู่หลิงจื่ออย่างจัง!
พู่หลิงจื่อถูกตบจนคว่ำหน้าลงกับพื้นกระเบื้อง ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
จีวรสีทองกระจายเกลื่อนพื้น เขาพยายามดิ้นรนแต่กลับพบว่าพละกำลังนั้นหนักอึ้งดุจขุนเขา ส่งผลให้เทียนจุนลำดับที่ห้าแห่งยุคบรรพกาลเช่นเขาไร้หนทางขัดขืน
พู่หลิงจื่อ "???"