เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 870 ไผ่วิญญาณกระบี่ฮุนหยวน
-----------------------------------------
แสงสีเขียวสายหนึ่งระเบิดออกมาจากส่วนลึกของฟากฟ้า ประหนึ่งแสงแรกแห่งการเบิกฟ้าแยกปฐพี สาดส่องไปทั่วดวงดาวนับไม่ถ้วนในนครเซียนฮ่าวหร่านในชั่วพริบตา!
แสงสีเขียวนี้ไม่ใช่แสงธรรมดา หากแต่เป็นการหลอมรวมกันของปราณเที่ยงธรรมฮ่าวหรานและกลิ่นอายมรรคแต่กำเนิดจนถึงขีดสุด
บริสุทธิ์ ยิ่งใหญ่ เที่ยงตรงและสงบ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความเวิ้งว้างและเก่าแก่ที่มาจากยุคไท่ชู
นิมิตปรากฏขึ้นไม่ขาดสาย ในสุญตาบังเกิดบัวเขียวผลิบาน แต่ละดอกล้วนแฝงไว้ด้วยพลังชีวิตอันไร้สิ้นสุด
ปราณกระบี่พุ่งพล่าน แต่ละสายล้วนตัดผ่านทะลวงสุญตา
เงาไผ่ไหวเอน แต่ละต้นประหนึ่งเสาค้ำฟ้า
กลิ่นอายห่าวหร่านแผ่ซ่านไม่ขาดสาย ประหนึ่งเกลียวคลื่นที่กวาดไปทั่วทั้งนครเซียน จนมโนจิตของผู้บำเพ็ญจำนวนนับไม่ถ้วนสั่นสะท้าน
"นี่คือ... สมบัติล้ำค่าแต่กำเนิดปรากฏตัวหรือ?" จางจืออีเบิกตากว้าง "บังเอิญถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"