เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 791 สภาวะปกติแห่งโลกเซียน
-----------------------------------------
กู้มิ่งนิ่งเงียบ เขาพอจะเข้าใจสถานการณ์ของตนในยามนี้แล้ว
ถูกจับมาเป็นทาสขุดเหมืองอย่างงงงวยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ นี่มันเรื่องตลกสิ้นดี เมื่อไม่นานมานี้เขายังอยู่ที่วังสวรรค์ ต่อสู้เชิงกลยุทธ์กับมหาปุโรหิตวังสวรรค์ ทำศึกนองเลือดกับกองทัพใหญ่นับล้าน และเคียงบ่าเคียงไหล่กับสรรพชีวิตเพื่อปกป้องจักรวาลโบราณ
ทว่าในยามนี้กลับต้องกลายเป็นทาสในมุมอับที่ไม่มีใครเหลียวแล ความแตกต่างที่ราวฟ้ากับเหวนี้... ช่างน่าตื่นเต้นเสียจริง
เงยหน้ามองไปยังชายชราผู้มีแววตาเลื่อนลอย กู้มิ่งเอ่ยถาม "ขอบังอาจถามสหายเต๋า สิ่งของที่ข้าพกติดตัวมา..."
ชายชรากลอกตา "เจ้ายังจะหวังเอาของติดตัวอีกรึ แค่เอาชีวิตรอดมาได้ก็บุญโขแล้ว"
เขาพยุงกายลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นตามตัว
"พวกผู้คุมน่ะหรือ หากเจ้ามีของมีค่าติดตัวมาแม้เพียงนิด พวกมันก็คงฉกชิงไปจนเกลี้ยงแล้ว การที่พวกมันยังไว้ชีวิตเจ้าได้ ก็นับว่าเจ้าโชคดีเหลือหลายแล้ว"