กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 792 ของใช้ส่วนตัว
-----------------------------------------
ภายในเหมืองลึกอันมืดมิด เสียงค้อนขุดแร่กระทบหินดังสะท้อนต่อเนื่องไม่ขาดสาย ประหนึ่งเสียงระฆังแห่งความตายที่ไม่มีวันหยุดพัก
กู้มิ่งขุดแร่ไปตามจังหวะอย่างเครื่องจักร พร้อมกับครุ่นคิดถึงแผนการในใจ
โซ่ผนึกปราณนี้อาจกักขังพลังเซียนได้ ทว่าไม่อาจผนึกต้นกำเนิดเซียนโลกีย์ของเขา
แม้โชคชะตาจะสูญสิ้น แต่พละกำลังที่สั่งสมจากการบำเพ็ญมาเนิ่นนานยังคงอยู่
อย่าว่าแต่ระดับเซียนแท้กระจอกๆ เลย ต่อให้เป็นราชันเซียนมาเอง เขาก็หาได้เกรงกลัวไม่
เพียงแต่เขาไม่รีบร้อน ผ่านมาตั้งหมื่นปีแล้ว ช้ากว่านี้อีกสักครู่จะเป็นไรไป