เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 790 ยามเมื่อชีวิตต้องพรากจาก, ลาอดีตต้อนรับเยาว์วัยใหม่
-----------------------------------------
ยามนี้เงาร่างของกู้มิ่งลอยเด่นอยู่ใจกลางจักรวาลโบราณ พลังแห่งกฎระเบียบใหม่หมุนวนรอบกาย สะท้อนแสงเจิดจ้าไปทั่วปวงสวรรค์
ร่างกายของเขากำลังเปล่งแสง มิใช่แสงสีแดงฉานดั่งเลือดเช่นยามเผาผลาญชีวิตด้วยเคล็ดวิชาฝังชะตาทียนโยว แต่เป็นแสงสีทองที่อบอุ่นและนุ่มนวลประหนึ่งแสงตะวันยามเช้าในฤดูใบไม้ผลิ
นั่นคือพละกำลังหยาดสุดท้าย คือทุกสิ่งจากการบำเพ็ญเพียรตลอดสามล้านปี เป็นมรรคา เป็นชะตา เป็นอายุวัฒนะ เป็นโชคชะตาแห่งยุคเสื่อมที่เขาแบกรับ และเป็นความหวังของสรรพชีวิตที่เขาแบกไว้บนบ่า บัดนี้ทั้งหมดถูกหลอมรวมเป็นเชื้อเพลิงเพื่อเปิดศักราชแห่งยุคใหม่
รางวัลทั้งมวลที่ได้รับจากการยืมชะตาในครั้งนี้ ต่างแปรเปลี่ยนเป็นพรจากฟ้าดินมอบให้แก่ยุคสมัยนี้โดยไม่เหลือทิ้งไว้แม้แต่น้อย สิ่งเหล่านั้นมิใช่ของเขา แต่เป็นของสรรพชีวิตและของยุคสมัยนี้
เมล็ดพันธุ์โลกสั่นไหวอยู่ข้างกาย กิ่งก้านพริ้วไหวส่งเสียงครวญครางแผ่วเบา ราวกับเด็กน้อยที่กำลังร่ำไห้
เอ้อร์ฮาเก็บร่างแท้จริงที่เคยบดบังฟ้าดิน กลับคืนสู่ร่างสุนัขตัวน้อยขนฟูท่าทางซื่อบื้อ มันหมอบอยู่บนไหล่ของเขา เอาหัวไถคลอเคลียแก้มพร้อมส่งเสียงอู้อี้ ในดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
โลงหมื่นวิญญาณลอยละล่องอยู่เบื้องหลัง ลวดลายบนโลงหมื่นวิญญาณไหลเวียนแผ่วเบา ส่งเสียงครางต่ำราวกับกำลังสวดบทเพลงไว้อาลัยอันเก่าแก่