455 - บทที่ 451 สรรพสิ่งล้วนมีวันดับสูญ ทว่ามหามรรคของข้าหาได้สิ้นสุดไม่

บทที่ 451 สรรพสิ่งล้วนมีวันดับสูญ ทว่ามหามรรคของข้าหาได้สิ้นสุดไม่!

-----------------------------------------

กระบี่เล่มนี้หาได้เป็นเพียงหนึ่งในสี่ฤดูไม่ หากแต่เป็นการผสานสี่ฤดูเข้าด้วยกัน เป็นการสลับเปลี่ยนระหว่างความเป็นและความตาย เป็นลมหายใจเข้าออกของจักรวาลสรรพสิ่ง เป็นการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนของทุกสรรพชีวิต

แสงกระบี่มิได้เจิดจ้าทว่ากลับแฝงไว้ด้วยพลังแห่งโชคชะตาที่มิอาจต้านทาน พุ่งเข้าตัดผ่านศีรษะของหลงจั้ง

หลงจั้งคาดไม่ถึงว่าตู๋กูซินจะยังสามารถระเบิดพลังโจมตีเช่นนี้ออกมาได้หลังจากบาดเจ็บสาหัส เขาคิดจะชักง้าวยักษ์กลับมาป้องกัน ทว่าถูกตู๋กูซินใช้ระดับเนื้อหนังมังสาตรึงเอาไว้แน่น

เขาทำได้เพียงเอียงศีรษะหลบ พร้อมกับรวบรวมความแค้นแห่งการฝังศพไว้เบื้องหน้า

ฉึก!

แสงกระบี่แห่งสังสารวัฏตัดผ่านลำคอของหลงจั้งจนเกือบขาดสะบั้น เจตจำนงกระบี่ที่แฝงไว้ด้วยการดับสูญของสรรพสิ่งและก้าวย่างสู่สังสารวัฏกำลังกัดกินต้นกำเนิดแห่งความแค้นของมันอย่างบ้าคลั่ง ทำเอาหลงจั้งแผดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

ปัง!

ด้วยความเจ็บปวด หลงจั้งกระชากง้าวยักษ์กลับมาอย่างแรงจนเนื้อหนังและเศษอวัยวะภายในหลุดติดออกมา จากนั้นจึงฟาดง้าวยักษ์ซ้ำลงบนแผ่นหลังของตู๋กูซินอย่างหนักหน่วง