456 - บทที่ 452 เจ้าทำร้ายตู๋กู ข้าจะสังหารเจ้า

บทที่ 452 เจ้าทำร้ายตู๋กู ข้าจะสังหารเจ้า

-----------------------------------------

ในยามที่จิตสำนึกใกล้จะดับสูญ ตู๋กูซินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยสายหนึ่งซึ่งร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

กลิ่นอายอันอบอุ่นนั้นโอบล้อมร่างเขาไว้ หยาดน้ำตาที่ร้อนผ่าวร่วงหล่นลงบนใบหน้า

ตู๋กูซินใช้ความยึดติดที่ไม่ดับสูญบดขยี้ความตาย ก้าวข้ามสังสารวัฏ ดึงรั้งจิตสำนึกที่กำลังจะดับสูญกลับคืนมา พลางมองไปยังใบหน้าอันงดงามล่มเมืองนั้น

ยามนี้ เหวินเหรินเยว่โอบกอดตู๋กูซินไว้แน่นในอ้อมอก ร้องไห้จนใบหน้างามเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกเวทนายิ่งนัก

เมื่อเผชิญกับหลงจั้งที่โถมเข้ามาสังหารอีกครั้ง เหวินเหรินเยว่ก็แปรเปลี่ยนเก้าหางให้กลายเป็นทะเลดวงดาวอันไร้สิ้นสุด แปรเปลี่ยนเป็นเหวสวรรค์ขวางกั้นระหว่างฟ้าดินเพื่อต้านรับหลงจั้งเอาไว้