เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 450 ตู๋กูซินปะทะหลงจั้ง
-----------------------------------------
ว่านเสี่ยวอันนิ่งเงียบ ในใจเดือดพล่านด้วยโทสะ เขาจดจำความรู้สึกที่ถูกหยามเกียรติครั้งแล้วครั้งเล่าได้แม่นยำ
"เจ้ามันสมควรตาย เจ้าเป็นเพียงระดับกึ่งจักพรรดิ แต่เปิ่นจั้วคือผู้บรรลุกึ่งระดับจอมสรรพสิ่ง เหตุใดข้าจะจัดการเจ้าไม่ได้"
ว่านเสี่ยวอันคำรามลั่น ก่อนจะทุ่มกำลังทั้งหมดฟาดดาบเข้าใส่เหวินเหรินเยว่
ใบหน้าของเหวินเหรินเยว่เย็นชาดุจน้ำค้างแข็ง กระบี่จิ้งจอกชิงชิวขยับไหวเพียงเล็กน้อย สุญตาในอาณาเขตดวงดาวพลันแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ กฎเกณฑ์แห่งเวลาและกฎเกณฑ์แห่งมิติหลอมรวมเข้าด้วยกันกลายเป็นเส้นใยดุจใยแมงมุมนับล้านสาย ตามการตวัดกระบี่ เส้นใยเหล่านั้นเข้าทำลายล้างการโจมตีสุดกำลังจนสิ้นซาก พละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวทะลวงผ่านร่างจนแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ นับล้าน