338 - บทที่ 339 สำนักปิงหยุน

บทที่ 339 สำนักปิงหยุน

-----------------------------------------

กู้มิ่งใช้เวลาหนึ่งปีอยู่ที่สำนักเต้าเซิง ช่วงเวลานี้กู้มิ่งมีความสุขและเบิกบานใจยิ่ง สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือไม่ได้พบกับบรรพชนทั้งสองท่านของสำนัก

ในวันเดินทาง กู้มิ่งเป็นผู้ส่งเย่หยุนเฉินเข้าสู่แดนจำศีลของสำนักเต้าเซิงด้วยตนเอง

"ฮือๆๆ สหายกู้ ข้าไม่อยากจำศีลจริงๆ"

เย่หยุนเฉินเผยแววโศกเศร้า สายตาอาลัยอาวรณ์มองไปยังตานไถชิงเหราร กู้มิ่ง และเต้าไท่เสวียน

เขากำลังหวาดกลัว หวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้ หวาดกลัวว่าเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สหายเก่าแก่จะไม่อยู่แล้ว และเหลือเพียงตัวเขาเพียงลำพัง

ในยามนี้เขาราวกับเด็กน้อยวัยหนึ่งแสนปี กลับดูทำอะไรไม่ถูกอย่างสิ้นเชิง

กู้มิ่งตบไหล่เขาเบาๆ แล้วปลอบโยนด้วยความอดทน