339 - บทที่ 340 ยามขื่นขม กินลูกอมสักนิด ก็จะไม่ขื่นขมอีก

บทที่ 340 ยามขื่นขม กินลูกอมสักนิด ก็จะไม่ขื่นขมอีก

-----------------------------------------

จ้าวหนิงอีมองเงาร่างของจ้าวหลิงเยว่ หางตาที่มีริ้วรอยจางๆ เต็มไปด้วยความปิติและอุ่นใจ

"ร้อยปี... เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว ขอเพียงหลิงเยว่เติบโตอย่างมีความสุข และสามารถยืนหยัดด้วยตนเองได้ ข้าก็จากไปได้อย่างหมดห่วง"

จ้าวหนิงอีมีชีวิตอยู่ได้ด้วยความยึดติด หากมิใช่เพราะจ้าวหลิงเยว่ นางคงหมดสิ้นความกล้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปนานแล้ว

ยามนี้ เมื่อจ้าวหลิงเยว่ได้เกิดใหม่อีกครั้งในรูปแบบที่ต่างออกไป นางก็ไม่มีสิ่งใดให้ต้องเสียดายอีก

ความปรารถนาเดียวที่มี คือการได้เฝ้ามองจ้าวหลิงเยว่เติบโต

หากนางต้องการเป็นเจ้าสำนักแห่งสำนักปิงหยุน จ้าวหนิงอีก็จะปูทางไว้ให้