กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 179 บูชาต่างแดนดูแคลนพวกเดียวกัน?
-----------------------------------------
ในจังหวะนั้นเอง ผู้คนพลันสังเกตเห็นว่าภายในร้านอาหาร ยังมีร่างหนึ่งนั่งจิบชาอยู่อย่างใจเย็น
ท่ามกลางสายตาฉงนสงสัยของฝูงชน กู่มิ่งที่อิ่มหนำสำราญก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขาเมินเฉยต่อสายตาอาฆาตมาดร้ายของอ๋่าวคุน แล้วหันไปมองเฒ่าจาง
“ท่านเฒ่า วันนี้ข้าไม่ได้พกเงินติดตัวมา ขอติดค้างน้ำใจท่านไว้สักครั้ง จะว่าอย่างไร?”
สิ้นคำกล่าว บรรยากาศโดยรอบก็เงียบกริบ เฒ่าจางเงยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังขึ้นมองกู่มิ่ง
“คุณชาย... เรื่องเงินช่างมันเถอะ ท่านรีบไปเสียเถอะ... ข้า... เฮ้อ!”
กู่มิ่งส่ายหน้าดูท่าทางจะดื้อรั้น น้ำเสียงของเขาเริ่มเย็นเยียบจนไม่อาจโต้แย้ง