กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 178 โลกีย์มืดมน
-----------------------------------------
สิ่งที่กู่มิ่งไม่ล่วงรู้เลยก็คือ เยาไท่อียังมิได้จากไปไหน หากแต่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนฟากฟ้าชั้นเก้า พลางจ้องมองกู่มิ่งด้วยความสนใจใคร่รู้
“เจ้าเด็กน้อยคนนี้... เต็มไปด้วยความลับจริงๆ น่าสนใจไม่น้อย”
“เซียวเหยาเทียนเหินเคยบอกกับข้าว่า สำนักชิงเฉิงได้ให้กำเนิดผู้สืบทอดที่น่าสนใจคนหนึ่ง เห็นทีคงจะเป็นเขาผู้นี้กระมัง เขาฝึกฝนเคล็ดวิชาเพลิงประหลาดของเจ็ดบรรพชน เพลิงอสูรบัวบริสุทธิ์นี้ย่อมเหมาะสมกับเขาที่สุด เพียงแต่หวังว่าเขาจะไม่เล่นกับไฟจนเผาผลาญตนเองเข้า”
“ไม่สิ หากว่ากันตามที่เซียวเหยาเทียนเหินเคยกล่าวไว้ ชะตาของเจ้าเด็กน้อยคนนี้ยืนยาวนัก อีกทั้งยังไร้ที่สิ้นสุด มองไม่เห็นจุดจบ อนาคตเบื้องหน้าล้วนเป็นความโกลาหล...”