128 - บทที่ 129 ความรู้สึกคุ้นเคยยามเห็นคนไม่เอาถ่าน

บทที่ 129 ความรู้สึกคุ้นเคยยามเห็นคนไม่เอาถ่าน

-----------------------------------------

กู่มิ่งเพิ่งจะก้าวพ้นหอเฉียนเริ่นออกมา ก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ปานใจจะขาดดังแว่วมาจากด้านใน เสียงโศกเศร้านั้นก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้ายามราตรี ไม่ยอมจางหายไปเนิ่นนาน

เขาถอนหายใจเบาๆ พลางยิ้มขื่นแล้วก้าวเดินจากไปอย่างช้าๆ ปากพึมพำกับตัวเอง

“เฒ่าเฉี่ยวเอ๋ยเฒ่าเฉี่ยว ลูกสาวของท่านก็เหมือนกับท่านไม่มีผิด เป็นพวกปากแข็งใจอ่อน แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เหตุใดต้องมีการพลัดพรากและสูญเสีย เหตุใดต้องมีการทรมานจิตใจกันและกัน โลกใบนี้...เหตุใดจึงไม่มีหนทางที่สมบูรณ์พร้อม”

กู่มิ่งไม่รู้เรื่องราวความบาดหมางระหว่างพวกเขาทั้งสอง และเขาก็จะไม่เอ่ยปากถามเพื่อสะกิดแผลใจใคร

คนตายไปก็เหมือนตะเกียงที่ดับลง ความแค้นเคืองในอดีตล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป

คนที่ยังคงมีชีวิตอยู่ จะต้องแบกรับความเสียดายและความรู้สึกผิด พร้อมกับความทรงจำอันงดงามที่ไม่อาจหวนคืน ก้าวเดินต่อไปข้างหน้า