126 - บทที่ 127 ดูนั่นสิ หมูบินได้

บทที่ 127 ดูนั่นสิ หมูบินได้!!

-----------------------------------------

บริเวณภายนอกสำนักเมฆาเหมันต์คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรจากทั่วสารทิศต่างได้รับเชิญให้มาเป็นสักขีพยานในการประลองชิงตำแหน่งเจ้าสำนัก

สำนักเมฆาเหมันต์ไม่ได้ตั้งอยู่บนเทือกเขาทั่วไป หากแต่หยั่งรากลึกอยู่บนจุดสูงสุดของเทือกเขาเหมันต์เก้าชั้นฟ้า

เทือกเขาแห่งนี้ประกอบขึ้นจากน้ำแข็งนิรันดร์ที่ไม่เคยละลาย ปกคลุมด้วยพายุหิมะโหมกระหน่ำและม่านหมอกจางๆ ตลอดทั้งปี เป็นสถานที่ที่คนธรรมดาไม่อาจย่างกรายไปถึง

เมื่อทอดสายตามองลงไป เบื้องล่างคือทะเลเมฆที่ม้วนตัวไม่หยุดนิ่ง ยามต้องแสงอาทิตย์ ทะเลเมฆเหล่านั้นก็ถูกย้อมด้วยสีสันอันงดงามตระการตา

ทว่ายอดเขาที่ตั้งของสำนักเมฆาเหมันต์กลับยังคงความหนาวเหน็บ แสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านอากาศอันเบาบางลงมานั้นดูสว่างไสว ทว่ากลับไร้ซึ่งไออุ่นโดยสิ้นเชิง