121 - บทที่ 121 หากเจ้ายังมีชีวิตรอด ข้าจะให้อภัยเจ้า

บทที่ 121 หากเจ้ายังมีชีวิตรอด ข้าจะให้อภัยเจ้า

-----------------------------------------

ชาเหลียนซางละสายตาอันเย็นเยียบกลับมา นางมองไปยังฮุนจี้ นางไม่เคยเป็นพวกที่เอาแต่ขู่คำรามหรือโกรธเกรี้ยวอย่างไร้ความหมาย สำหรับนางแล้ว ความตายก็เป็นเพียงความตายเท่านั้น นางหาได้เกรงกลัวไม่

“เจ้าตามมาทำไม? คิดจะมาตายเป็นเพื่อนข้าหรือ? เจ้าคิดว่าทำเช่นนี้แล้ว ข้าจะให้อภัยเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

จูเก๋อพั่วอวิ๋นแย้มยิ้ม แววตาที่เขามองชาเหลียนซางนั้นอ่อนโยนดั่งสายน้ำ ราวกับจะหลอมละลายทุกสิ่ง

ชาเหลียนซางรู้สึกจนถ้อยคำ ท่าทีของจูเก๋อพั่วอวิ๋นทำให้รู้สึกราวกับหมัดที่ชกออกไปกระทบเข้ากับปุยฝ้าย ไร้ซึ่งแรงปะทะใดๆ

นางเกือบจะหลุดปากสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด จึงได้แต่ถลึงตาใส่จูเก๋อพั่วอวิ๋นอย่างดุดัน