กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 120 เค้าลางแห่งหายนะ
-----------------------------------------
“ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่นึกเสียใจภายหลัง และหวังว่า... เจ้าจะไม่สร้างความเสียใจที่ไม่อาจแก้ไขได้เพียงเพราะความเข้าใจผิด”
“ข้าไม่มีวันเสียใจ”
ชาเหลียนซางจากไป กู่มิ่งไม่ได้ห้ามปราม และไม่ได้กล่าวสิ่งใดเพิ่มเติม
เรื่องราวในโลกหล้านี้ล้วนเต็มไปด้วยความเสียดาย นี่คือทางเลือกของชาเหลียนซาง และเป็นทางเลือกของจูเก๋อพั่วอวิ๋นเช่นกัน
หากเขาดึงดันจะเข้าไปแทรกแซง ผลลัพธ์ที่ได้อาจเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม
...
หนึ่งเดือนต่อมา ณ ตำหนักสังหารสวรรค์
ชาเหลียนซางนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน รับฟังข่าวสารที่ส่งมาจากตำหนักนับร้อยกล สีหน้าของนางยิ่งมืดครึ้ม ดวงตาทั้งสองคู่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงและน่าสะพรึงกลัว