122 - บทที่ 122 ผลงานศิลปะอันสมบูรณ์แบบ บัวเพลิง

บทที่ 122 ผลงานศิลปะอันสมบูรณ์แบบ บัวเพลิง

-----------------------------------------

ทั้งสองสบตากันแล้วแย้มยิ้มออกมา ในยามนี้จิตสังหารนับหมื่นสายที่ปกคลุมทั่วผืนฟ้าดินกลับดูเบาบางดุจสายลมพัดผ่าน

จิตสื่อถึงกัน กลิ่นอายผสานเป็นหนึ่ง พุ่งทะยานแหวกอากาศ แสงกระบี่สีเงินและพายุโลหิตสีชาดถักทอเข้าหากัน ฉีกกระชากร่างผู้ฝึกยุทธ์ระดับหลอมความว่างเปล่าขั้นสูงสุดจนแหลกละเอียดในชั่วพริบตา

ทั้งคู่พลิกตัวประสานพลังโจมตี แสงดาบและเงากระบี่หลอมรวมเป็นหนึ่ง ตัดแบ่งผืนฟ้าดินออกเป็นสองส่วน มุ่งตรงเข้าสังหารยอดฝีมือระดับกึ่งผสานร่าง

สีหน้าของฮุนต้านเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในการโจมตีครั้งนี้เขาสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่แท้จริง

“ข้าคือผู้บรรลุระดับกึ่งผสานร่าง เจ้าพวกมดปลวกระดับหลอมความว่างเปล่า กล้าดีอย่างไรถึงได้โอหังถึงเพียงนี้!”

มันคำรามลั่น กายแท้โลหิตวิญญาณปรากฏขึ้นเบื้องหลัง เร่งเร้าพลังตะเกียงกระดูกสัมฤทธิ์จนถึงขีดสุด แสงอาฆาตโลหิตพุ่งทะยานดุจพลังแห่งวิถีสุดโต่ง แหวกอากาศเข้าปะทะและทำลายการโจมตีของทั้งสองก่อนจะพุ่งเข้าสังหารพวกเขา

ทั้งสองสบตากันอีกครั้ง ความขุ่นข้องหมองใจในใจมลายหายไป สองใจสื่อถึงกันดุจดวงตะวันและจันทราที่ส่องประกายเคียงคู่ ปลดปล่อยแสงน้ำค้างแข็งที่งดงามและไร้ที่สิ้นสุดออกมา

เผชิญหน้ากับการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของระดับกึ่งผสานร่าง ทั้งสองเพียงยิ้มให้กันด้วยความจริงใจ บริสุทธิ์ และไร้มลทิน