119 - บทที่ 119 หนี้แค้นบุญคุณและความรักความชัง

บทที่ 119 หนี้แค้นบุญคุณและความรักความชัง

-----------------------------------------

กู่มิ่งถอนหายใจเบาๆ พลางประสานมือคารวะ

"ขอบพระคุณท่านบรรพบุรุษ"

"ไม่ต้องเกรงใจ หากมีเวลา... ก็กลับไปเยี่ยมสำนักชิงเฉิงบ้าง อย่าได้โดดเดี่ยวเพียงลำพังนักเลย"

"เส้นทางของข้าผู้นี้ มิใช่ใครจะเดินตามได้ง่ายๆ รสชาติของความโดดเดี่ยวนั้น... ไม่น่าอภิรมย์นักหรอก"

กู่มิ่งถึงกับพูดไม่ออก ใครจะไปอยากเลียนแบบท่านกัน

จากนั้น เซียวเหยาเทียนเหินก็ร่ายวิชาพยากรณ์ต้องห้ามเพื่อคุ้มครองตำหนักฝังวิญญาณ ภายในเวลาหมื่นปี จะไม่มีใครสามารถสืบหาที่มาหรือร่องรอยของตำหนักฝังวิญญาณได้อีก

เมื่อเสร็จสิ้น เซียวเหยาเทียนเหินก็จากไปอย่างสง่างาม กลิ่นอายไร้ลักษณ์ที่แผ่ออกมาจากร่างทำให้ชายเสื้อและเส้นผมปลิวไสว

ร่างของเขาเหยียบย่างไปในอากาศ ทุกย่างก้าวล้วนเป็นการเคลื่อนย้ายพริบตา ไม่เคยแม้แต่จะเดินเท้า