118 - บทที่ 118 การจากลา

บทที่ 118 การจากลา

-----------------------------------------

กู่มิ่งพยักหน้าเบาๆ หลังจากได้ฝึกฝนวิชาพยากรณ์ เขาก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเรื่องของโชคชะตาและวิบากกรรมนั้น เป็นสิ่งที่ลึกลับซับซ้อนเกินหยั่งถึง

ในยามนี้ บนภาพฉายปรากฏร่างของชาเหลียนซาง นางกำลังอาศัยกายาอสูรโลหิตกระตุ้นโลหิตอสูรจนเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่ง ต่อกรกับผู้คุ้มกันเผ่าวิญญาณโลหิตระดับหลอมความว่างเปล่าได้อย่างสูสี

ส่วนจูเก๋อพั่วอวิ๋นคอยอารักขาอยู่ไม่ไกล เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน

เมื่อเห็นภาพดังกล่าว เซียวเหยาเทียนเหินก็ขมวดคิ้วมุ่น เขาใช้นิ้วคำนวณทิศทางชะตา นัยน์ตาฉายแววแห่งกฎเกณฑ์อันลึกล้ำ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“แม่หนูน้อยที่น่าสงสารเอ๋ย เฮ้อ!”

กู่มิ่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเซียวเหยาเทียนเหินด้วยความฉงน