117 - บทที่ 117 การพบพาน

บทที่ 117 การพบพาน

-----------------------------------------

รูม่านตาของฮุนม่อหดเกร็งจนถึงขีดสุด เขาจ้องมองกู่มิ่งด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

“เจ้า...”

“เล่นกันให้สนุกเถิด ส่วนเผ่าวิญญาณโลหิตหนึ่งแสนคนของเจ้านั้น ข้าขอรับไว้ก่อนก็แล้วกัน”

ร่างของกู่มิ่งเลือนรางดุจฟองอากาศ ก่อนจะค่อยๆ จางหายไปจากค่ายกล

ภายใต้การควบคุมของกู่มิ่ง เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรแห่งตำหนักฝังวิญญาณห้าพันคนเริ่มเปิดฉากการสังหารเพื่อฝึกฝนตนเอง

อันที่จริงเขาสามารถใช้ค่ายกลสังหารพวกคนเผ่าวิญญาณโลหิตเหล่านี้จนสิ้นซากได้โดยง่าย แต่การปล่อยให้เสียเปล่าสู้ใช้เป็นสนามฝึกให้คนของตำหนักฝังวิญญาณย่อมคุ้มค่ากว่า

ทว่าสรรพสิ่งในโลกหล้าและเหล่ามวลมนุษย์สำหรับเขาแล้ว ล้วนเป็นเพียงเมฆหมอกที่พัดผ่านไปเท่านั้น