098 - บทที่ 98 นักพยากรณ์ชะตาฟ้า กับบุรุษชุดม่วง

บทที่ 98 นักพยากรณ์ชะตาฟ้า กับบุรุษชุดม่วง

-----------------------------------------

จางจืออี๋ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก เขารู้สึกว่ากู่มิ่งนับวันยิ่งทำตัวผิดปกติ ท่าทีที่ดูดีเกินเหตุและการจ่ายค่าตอบแทนตรงเวลาทุกปีทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจนัก

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว คุณชายกู่ ท่านต้องการพักสักครู่หรือไม่?”

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา กู่มิ่งไม่กินไม่ดื่ม มุ่งมั่นจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนวิชาพยากรณ์ชะตาฟ้า จนจางจืออี๋แทบจะเบื่อตายอยู่แล้ว

ทว่าเขาก็ไม่สามารถออกไปจากเรือนเล็กแห่งนี้ได้ ทำได้เพียงนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆ อย่างว่างเปล่า ฝึกตน ตีจิ้งหรีด หรือไม่ก็สวดอ้อนวอนต่อเทพเจ้าไร้ลักษณ์ ขอให้กู่มิ่งรีบสำเร็จวิชาเสียที

กู่มิ่งส่ายหน้า สีหน้าสงบนิ่งไร้ซึ่งความร้อนรนใดๆ เขาเอ่ยขึ้นเรียบๆ

“หนทางแห่งการบำเพ็ญเพียร จะละเลยได้อย่างไร หนทางนั้นยากลำบากและยาวไกล เดินไปย่อมถึงจุดหมาย มีเพียงความเพียรพยายามเท่านั้น จึงจะบรรลุถึงมรรคาอันยิ่งใหญ่ได้”

“สหายจาง ทำต่อเถิด!”