099 - บทที่ 99 ท่ามกลางความมืดมิด แสงสว่างและประกายแห่งความหวังหนึ่งเดียว

บทที่ 99 ท่ามกลางความมืดมิด แสงสว่างและประกายแห่งความหวังหนึ่งเดียว

-----------------------------------------

บรรดาไทยมุงต่างตื่นตะลึง พากันถอยกรูดด้วยความหวาดหวั่น เว้นระยะห่างจากกู่มิ่งไปไกลโข

วิถีการลงมือที่ลึกลับยากหยั่งถึงเช่นนี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

“บัดซบ! เขาทำได้อย่างไรกัน?”

“นั่นดูเหมือนจะเป็นค่ายกล ค่ายกลสังหารมิติ! พลังยุทธ์ของคนผู้นี้มิได้สูงส่งนัก แต่กลับเป็นถึงปรมาจารย์ค่ายกล!”

“ไร้สุ้มเสียง ดีดนิ้วเพียงคราเดียวก็ก่อเกิดค่ายกลได้ ปีศาจชัดๆ! อย่าได้ไปหาเรื่องใส่ตัวเลย แยกย้ายๆ”

เพียงไม่นาน ฝูงชนก็พากันสลายตัวไปจนหมดสิ้น ไม่มีใครกล้าคิดฉวยโอกาสลงมือกับกู่มิ่งอีก

กู่มิ่งละสายตาจากคนเหล่านั้นโดยไม่ได้ใส่ใจนัก ก่อนจะเบนสายตาเรียบเฉยไปยังชายหนุ่มที่คุกเข่าเหม่อลอยอยู่บนพื้น

“ตามข้ามา”