062 - บทที่ 62

บทที่ 62

-----------------------------------------

จริงแท้หยุนถิงเห็นท่าทีของกู่มิ่งเช่นนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าคำตักเตือนของตนคงเข้าไม่ถึงหูอีกฝ่ายเป็นแน่

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง กวาดสายตามองไปรอบบริเวณด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะทอดถอนใจออกมาเฮือกใหญ่

“เจ้าหนู เอ๋ย... เวลาของข้าเหลือน้อยเต็มทีแล้ว เมื่อถึงคราวจริงๆ ก็ยังอดเสียดายโลกใบนี้ไม่ได้อยู่ดี”

กู่มิ่งนิ่งเงียบ ในใจมิได้มีความหวั่นไหวใดๆ

ความตายก็เป็นเพียงวัฏจักรหนึ่งเท่านั้น ต่อให้เก่งกาจถึงระดับผ่านพิบัติภัย ก็ไม่อาจหลีกหนีจากเส้นทางนี้ไปได้

จริงแท้หยุนถิงกรอกตาพลางบ่นพึมพำอย่างจนใจ

“อย่างน้อยก็ช่วยปลอบใจข้าสักนิดเถอะน่า”

กู่มิ่งยิ้มบางๆ แล้วมองไปยังจริงแท้หยุนถิง