061 - บทที่ 61 เพลิงจิตม่วงผลาญฟ้า

บทที่ 61 เพลิงจิตม่วงผลาญฟ้า

-----------------------------------------

กู่มิ่งมองร่างจำลองของจริงแท้หยุนถิงที่กำลังตกตะลึงอยู่ จึงเอ่ยเร่งเร้าขึ้นหนึ่งคำ

“ต่อสิ อย่าหยุด”

จริงแท้หยุนถิง: ...

“อะแฮ่ม เจ้าหนู เจ้าสงสัยใช่หรือไม่ว่าเหตุใดการได้รับสืบทอดมรดกจากข้าจึงดูง่ายดายนัก?”

กู่มิ่งพยักหน้า เขาสงสัยเช่นนั้นจริงๆ

“มีบ้าง ว่ามาเถิด”

จริงแท้หยุนถิงไม่ค่อยชอบท่าทีของกู่มิ่งนัก มันทำให้เขารู้สึกไร้ซึ่งความสำเร็จอย่างสิ้นเชิง ไม่เหมือนกับที่คาดหวังไว้ว่าคนยุคหลังจะต้องตื่นตะลึง อยากรู้อยากเห็น ซาบซึ้งใจ หรือส่งเสียงร้องอุทานออกมา

เขาจงใจทิ้งมรดกนี้ไว้ก็เพื่ออยากจะสัมผัสถึงความรู้สึกที่ผู้คนกราบไหว้บูชาอีกสักครา แต่ทว่าในยามนี้... กลับไม่รู้สึกสะใจแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง