047 - บทที่ 47 หว่านล้อมกู่มิ่งให้ไปดูตัว

บทที่ 47 หว่านล้อมกู่มิ่งให้ไปดูตัว

-----------------------------------------

เมื่อการสังสรรค์สิ้นสุดลง ทุกคนต่างแยกย้ายกลับไปดำเนินชีวิตของตน

กู่มิ่งกลับไปยังเรือนหลังเล็กของเขาตามเคย ทุกวันมักจะแวะไปหาตาหนิวเพื่อดื่มสุรา พูดคุยสัพเพเหระเป็นการฆ่าเวลา

ใต้ต้นเมเปิลแดง ทั้งสองนั่งอยู่ข้างโต๊ะหิน บนโต๊ะมีเนื้อวัวตุ๋นหนึ่งจาน ถั่วลิสงคั่วหนึ่งจาน และสุราดีกรีแรงอีกสองไห

เส้นผมของตาหนิวหงอกขาว ผิวพรรณเหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้ที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน

แท้จริงแล้วเขาอายุยังไม่มาก ปีนี้เพิ่งจะครบ 200 ปี แต่กลับดูแก่ชราลงมากจนน่าใจหาย

เดิมทีเขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับแก่นทองคำ แต่เพราะอุบัติเหตุครั้งหนึ่งทำให้ตบะถดถอย ปัจจุบันจึงทำได้เพียงประคองระดับหลอมรวมรากฐานไว้เท่านั้น

หลังจากดื่มสุราที่ร้อนแรงลงคอ ตาหนิวก็มองกู่มิ่งด้วยสายตาห่วงใยตามประสาผู้ใหญ่