เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 414 เสียงสะท้อนจากเงามืด
กองไฟในถ้ำเหลือเพียงเศษถ่านสีแดงเรื่อไม่กี่จุด สะเก็ดไฟกระเด็นกระทบก้อนหินเป็นครั้งคราว ส่งเสียงปะทุเบา ๆ
เซียวอวิ๋นยองยอดยู่หน้ากองหิน ห่อผ้าน้ำมันถูกคลี่ออกบนหัวเข่า ภาพถ่ายด้านข้างดวงนั้นถูกแสงไฟสาดส่องจนสว่างสลับมืด
นิ้วโป้งของเขาถูไถตัวหนังสือหมึกสีแดงด้านหลังภาพถ่ายซ้ำไปซ้ำมาว่า “อันตรายสูง กำจัดก่อนเป็นอันดับแรก” คราบหมึกใต้นิ้วโป้งอุ่นจนชื้นด้วยอุณหภูมิร่างกายไปนานแล้ว ราวกับก้อนถ่านที่เผาจนแดงร้อน แผดเผาฝ่ามือจนปวดแสบปวดร้อน
“อวิ๋นจื่อ” เสียงของโหมวหย่งเจือความสากระคายราวกับถูกกระดาษทรายขัด เขาคุกเข่าอยู่ด้านข้างเซียวอวิ๋น หัวเข่ากดทับเบาะหญ้าจนเกิดเสียงดังซ่า ๆ
ชายฉกรรจ์ที่ปกติมักดึงปีกหมวกให้ต่ำลงมากลับยืดหลังตรง ลำคอตึงเปรี๊ยะราวกับเส้นลวดเหล็กหล่อ ดวงตาที่จ้องมองคำว่า “แผนเสียงคำรามพยัคฆ์” ในเอกสารคล้ายผ่านการชุบไฟมา “นายดูนี่สิ” เขาใช้ปลายมีดเขี่ยกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้น มุมกระดาษเปรอะเปื้อนคราบเหงื่อที่หลี่เถี่ยจู้ทิ้งไว้ “ในรายชื่อติดต่อของหน่วยคมมืด มีสามคนเป็นเจ้าหน้าที่ส่งข่าวที่เราเพิ่งพัฒนาขึ้นเมื่อเดือนก่อน”