0238

⬢⬢⬢

ตอนที่ 238 สนับสนุนกองโจร

ผู้กองเหลยพาบรรดาพลทหารวิ่งตะบะอย่างบ้าคลั่ง เสียงสายลมข้างหูคำรามโหยหวนดุจดั่งสัตว์ป่าพัดโหมผ่านไป เสียงแหลมคมนั้นกรีดจนแสบแก้วหู

พวกเขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าสายลมดุจดั่งฝ่ามืออันเย็นเยียบ กำลังกระชากเสื้อผ้าของพวกเขาอย่างแรง

พวกเขาวิ่งสุดชีวิต ทุกครั้งที่หายใจเข้า ปอดราวกับถูกถ่านหินที่กำลังลุกไหม้แผดเผา ความเจ็บปวดร้อนรุ่มราดรด

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงขุนเขาลูกนั้น—ซึ่งเป็นจุดนัดพบที่ตกลงไว้กับกองโจรพอดี!

ยืนอยู่บนยอดเขา ผืนดินใต้ฝ่าเท้าทั้งแน่นหนาและหยาบกร้าน ราวกับกำลังมอบพลังให้แก่พวกเขา

“ผู้กองครับ ดูนั่นสิ นั่นอะไรน่ะ” ทหารนายหนึ่งชี้ไปยังเบื้องล่างของยอดเขา น้ำเสียงเจือความสงสัยเล็กน้อย ทั้งยังปะปนด้วยความโล่งอกราวกับรอดตายจากหายนะ ราวกับได้เห็นโอเอซิสกลางทะเลทราย

เสียงของเขาก้องกังวานอยู่ในหุบเขาอันเงียบงัน พร้อมกับความสั่นเครือเล็กน้อย

ผู้กองเหลยมองตามทิศทางที่นิ้วของลูกน้องชี้ไป ก็เห็นประกายไฟระยิบระยับใต้เชิงเขาไหวระริกอยู่ท่ามกลางความมืด แสงสีส้มอันอบอุ่นนั้นดุจดั่งดวงดาราที่กะพริบระยิบระยับบนท้องฟ้ายามค่ำคืน