0239

⬢⬢⬢

ตอนที่ 239 คมประกายรุ่งอรุณ

ผู้กองเหลยหรี่ตามองท้องฟ้า ปลายนิ้วทั้งห้าเผลอกดลงบนกล้องส่องทางไกลที่เหน็บอยู่ข้างเอว

ฝุ่นควันซึ่งพวยพุ่งขึ้นจากสุดเนินหญ้าถูกลมฤดูใบไม้ร่วงเดือนสิบพัดกระจายไปทั่ว แต่แสงสะท้อนเอกลักษณ์ของโลหะไม่มีทางตบตาดวงตาของทหารลาดตระเวนผู้โชกโชนได้

“ทุกคนซ่อนตัว!” เขารำพึงต่ำ ๆ ยี่สิบกว่าร่างพลันหายวับไปในพุ่มไม้ทันที

ท่าทางถอดปืนซุ่มยิงของหลิ่วหมิงเซวียนรวดเร็วจนแทบจะทิ้งภาพติดตา ทันทีที่พานท้ายปืนแนบเข้ากับเบ้าไหล่ อัตราการหายใจของเขาถูกปรับลดลงเหลือหกครั้งต่อนาทีแล้ว

โครงร่างที่ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นในกล้องส่องทางไกลทำให้แผ่นหลังของผู้กองเหลยชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เครื่องบินลาดตระเวนแบบเก้าสิบเจ็ดสองลำที่ทาสัญลักษณ์ธงวงอาทิตย์แดงกำลังบินวนแนบไปตามสันเขา เลนส์กล้องถ่ายภาพทางอากาศที่ติดตั้งใต้ท้องเครื่องสะท้อนแสงแดดอันเจิดจ้า

ภาพนี้ทำให้เขานึกถึงสถานีสังเกตการณ์กองทัพญี่ปุ่นที่เพิ่งกวาดล้างไปเมื่อสามวันก่อน บนกองภาพถ่ายทางอากาศที่กองพะเนินระบุพิกัดไว้คือเขตภูเขาแห่งนี้พอดี

“การแก้แค้นของพวกไอ้เวรนี่มาไวชิบหาย” หลินต้าหย。งกำปืนพกเมาเซอร์จนข้อนิ้วซีดขาว บนใบหน้าคล้ำเกรียมของผู้กองกองโจรยังมีสะเก็ดเลือดจากรอยแผลกระสุนปืนหลงเหลืออยู่