0235

⬢⬢⬢

ตอนที่ 235 ลึกเข้าไปในป้อมปราการ

แรงระเบิดที่ยังหลงเหลือยังจางหายไปไม่หมด ควันดินปืนที่แสบจมูกปกคลุมทุกสิ่งราวกับม่านผืนหนา กลิ่นฉุนพุ่งเข้าสู่โพรงจมูกจนอดไม่ได้ที่จะไอออกมา

ผู้กองเหลย์กุมแขนที่ถูกสะเก็ดระเบิดบาดเอาไว้ แผลนั้นแสบร้อนราวกับไฟเผา เขาถ่มน้ำลายปนเลือดออกมากคำหนึ่งแล้วสบถว่า “แม่มเอ้ย ไอ้พวกทหารญี่ปุ่นนี่ใจคอเหี้ยมโหดชะมัด”

การพังทลายของหอคอยสูงไม่ได้สร้างความได้เปรียบตามที่คาดไว้ แต่กลับเหมือนเป็นการแหย่รังแตน ทหารญี่ปุ่นกรูกันออกมาประหนึ่งคนเสียสติ เสียงฝีเท้าอึกทึกและเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังขึ้นจนได้ยินอย่างชัดเจน

“แคก ๆ… ผู้กอง ตอนนี้เอาไงดีครับ” เสียงของลูกทีมคนหนึ่งดังลอดออกมาจากกลุ่มควันหนาทึบ เจือความสั่นเทือนเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้น เป็นอาการสั่นสะท้านยามที่อะดรีนาลีนพุ่งพล่าน

ผู้กองเหลย์หรี่ตาลง พยายามมองทะลุกลุ่มควันเพื่อแยกแยะทิศทาง เบื้องหน้ามีควันฟุ้งกระจายเต็มไปหมด มองเห็นได้เพียงเงาร่างเลือนรางบางส่วนเท่านั้น

“ข่าวกรองบอกว่ากองบัญชาการของพวกทหารญี่ปุ่นอยู่แถวนี้ เจ้าแก่ซัวมู่ต้องอยู่ข้างในนั้นแน่! พวกเราต้องอาศัยจังหวะชุลมุนแฝงตัวเข้าไปเด็ดหัวมัน!”