0234

⬢⬢⬢

ตอนที่ 234 โยสกุลยุทธ์ลับ

“แย่แล้ว ถูกพบตัวแล้ว……” ผู้กองเหลยสบถเบา ๆ หัวใจเต้นรัวรากับกลองศึก การเต้นอันรุนแรงนั้นกระแทกใส่อกเสื้อ ทำให้เขารู้สึกอึดอัดหน้าอก

ความมืดมิดอันหนาทึบดั่งผืนผ้าใบสีดำผืนใหญ่ที่ห่อหุ้มพวกเขาไว้ ความมืดมิดเข้มข้นนั้นแทบจะเอื้อมมือไปแตะได้ ความรู้สึกวิกฤตพรั่งพรูดั่งกระแสน้ำ กระแสน้ำอันหนาวยะเยือกเปียกชุ่มแผ่นหลังของเขา

อาศัยแสงดาวอันริบหรี่ พวกเขาพิจารณาเห็นสถานการณ์เบื้องหน้าอย่างชัดเจน

ป้อมปราการของพวกทหารญี่ปุ่นมีความเข้มงวดกวดขันยิ่งกว่าที่จินตนาการไว้ กำแพงสูงตระหง่านเต็มไปด้วยลวดหนาม ลวดหนามเหล่านั้นส่องประกายแสงเย็นเยียบภายใต้แสงดาว ลำแสงจากไฟฉายส่องค้นกวาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนรากับคมดาบ แสบตาจนผู้คนปวดตา ส่องสว่างทุกสิ่งรอบตัวราวกับเวลากลางวัน

ป้อมปืนกลหมอบราบอยู่ตามมุมต่าง ๆ ของป้อมปราการรากับสัตว์ประหลาดเหล็กกล้า ปากกระบอกปืนสีดำมืดราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องจะกลัดกลืนผู้คน ชวนให้รู้สึกขนพองสยองเกล้า ความหนาวเย็นจากโลหะที่แผ่ออกมาดูเหมือนจะแช่แข็งอากาศได้ทีเดียว

“การป้องกันนี้ ช่างเกินจริงเสียยิ่งกว่ากำแพงทองแดงและผนังเหล็กเสียอีก!” พลซุ่มยิงหลิ่วกล่าวด้วยเสียงเบา น้ำเสียงเจือความไม่ให้อยากเชื่ออยู่เล็กน้อย

นิ้วมือของเขากำไกปืนซุ่มยิงไว้แน่น ฝ่ามือซึมซับด้วยเม็ดเหงื่อละเอียด หยาดเหงื่อนั้นไหลลื่นไปตามนิ้วมือ หยดลงบนพานท้ายปืน ส่งเสียงเบาหวิวออกมา

ผู้กองเหลยขมวดคิ้วแน่น ในใจราวกับถูกหินก้อนใหญ่กดทับเอาไว้